Weblogs op Hans Sietsma

Ouderangst
geschreven op 03-12-09
Categorieen: Onderwijs
[ Hans Sietsma Blogs ]
Waarom lopen gesprekken tussen ouders die zich zorgen maken over hun kind op school en leerkrachten vaak zo moeizaam. Ouderangst, zou dat het zijn? Het zenuwtrekje dat veel leerkrachten bevangt als ze in de verte een ouder ontwaren? En zo ja, waar komt die angst dan vandaan.

Het volgende voorval is illustratief voor de verhoudingen.
Een groep ouders die zich zorgen maakt over de houdbaarheid van de vele speciale voorzieningen voor kinderen die extra zorg nodig hebben. Ze hebben na een jaar praten niet het gevoel dat bestaande verenigingen in staat zullen zijn over hun eigen schaduw heen te springen. En scholen willen vaak wel anders maar zitten ook gevangen in regels, bestuurlijke netten, krappe budgetten en ... ook dat... soms overassertieve ouders. En toch zitten steeds meer kinderen thuis en worden bestaande voorzieningen overspoeld. Tijd voor actie.

Ze schrijven alle medezeggenschapsraden in de regio aan met de aankondiging dat ze willen onderzoeken of een eigen oudervereniging de moeite waard is. Een schooldirecteur leest de brief. In plaats van deze zonder commentaar door te geven an de secretaris van de MR, de geadresseerde tenslotte, belt hij de directeur van een landelijke oudervereniging. 'Wat moet ik hiermee doen?' Deze oudervereniging wil opkomen voor de positie van ouders in het onderwijs. Het advies luidt echter: 'raadt de MR maar af om op deze uitnodiging in te gaan.'

Er moet meer aan de hand zijn. Het gaat niet tussen ouders en leerkrachten mis. Het gaat gewoon over de macht.

Overigens: wie bij de eerste zin dacht: 'wat een nonsens, bij ons op school is de verhouding uitstekend', moet zich eens afvragen of hij/ zij dan ook bereid is een gesprek met ouders aan te gaan over Passend Onderwijs, en ouders daarbij wezenlijke invloed en bevoegdheden te geven.