Weblogs op Hans Sietsma

Meten is niet weten 2
geschreven op 22-03-13
[ Hans Sietsma Blogs ]
De recente ophef overe het verplicht afnemen van de CITO-toets aan het eind van de basisschool en vervolgens per school de gemiddelde resultaten publiceren geeft te denken. Het voornemen komt  vast uit een goed hart: ouders inzicht geven in de kwaliteit van een school, scholen uitnodigen goed hun kwaliteit te borgen, kinderen een 'level playing field'bieden, vervolgonderwijs voorzien van adequate informatie over de prestaties en vermogens van een kind.

Mooie doelen
Maar het idee schiet al die mooie doelen voorbij. Meten is niet weten in dit geval.  Een school volgt een kind een groot deel van zijn schoolloopbaan en als het goed is gaat er bij verhuizing en het afscheid een rapportage over het kind mee. Die is veel rijker mag je hopen dan een kaal driecijferig getal, wat de CITO-score is. er valt dus meer over een kind te zeggen, en gelukkig gebeurt dat ook. Het plannetje keert ook al in zijn tegendeel door de wens in de Tweede Kamer het schooladvies bioven de score te stellen. Tja, over kind en badwater gesproken.

Zinloos gebaar
Het publicerwen van de gemiddelde scores is op zichzelf een zinloos gebaar. Voor de schoolgemeenschap -leerkrachen, ouders en kinderen kan het cijfer een aanleiding zijn voor bezinning op de vraag: hoe goed doen we het. Waarom gaat het beter of slechter dan voorgaande jaren, wat zegt dat over veranderingen in onze schoolbevolking, over omstandigheden in de buurt, over klassegrootte, over nascholing van docenten, over ouderbetrokkenheid, over....  Maar als al die factoren zo uiteen kunnen lopen, heeft kaal CITO-scores vergelijken dan wel zin? Zegt dat getal dan echt iets over de kwaliteit van het onderwijs? Zegt het iets over wat een school weet toe te voegen aan de ontwikkeling van het kind?

Benchmarken
Er zijn scholen die zeggen: je mag mij best 'benchmarken'; vergelijken met andere scholen dus. Maar het moet niet gaan om afrekenen, hej doel moe zijn te leren. Maar dat is natuurljk een illusie. Ouders en andere kwaliteitbeoordelaars zullen die cijferlijstjes gebruiken om te kiezen en ook om eventueel van school te wisselen. Ze zullen stemmen met de voeren. Een hardere afrekenethode bestaat niet.

De informatie die de CITO-scoe biedt aan het vevolgonderwijs is wel degelijk relevant. Uit onderzoek blijkt de correlatei met intelligentei behoorljk hoog en inelligentei is nog steeds één van de beste voporspelelrs van schoolsucces. Dus of we nu blij moetn zijn met de dominantie van het schooladvies boen de CITO?

Context maakt een keuze rijker
Een echt goede schoolkeuze baseer je volgens mij niet louter op papier, maar op een goede  kennismaking en vruchtbare samenwerking. Waarom is het schooladvies alleen een zaak van de leerkracht, die het kind ook vaak alleen het laatste jaar zag. Waarom worden ouders en het kind zelf daar niet bij betrokken? Waarom voert de ontvangende school geen kennismakingsgesprek met alle papieren op tafel. Bespreek de CITO, bespreek andere aspecten van de rapportage, zoals werkhouding, interesses, speciale activiteiten die zijn gedaan. Bespreek ook wat ouders denken bij te dragen aan de nieuwe school, en de loopbaan van hun kind. Zorg voor context bij al dat papier. Kale cijfers zeggen te weinig. Gelukkig zijn er scholen die dat doen. Hoe we dat nog beter kunnen doen is een relevantere vraag dan of scores publiceren wel zin heeft. Meten is nog niet weten.