Weblogs op Hans Sietsma

Meten is niet weten
geschreven op 30-01-08
Categorieen: Inspiratie
[ Hans Sietsma Blogs ]
We hebben thuis een jonge hond. We gaan regelmatig met het dier naar de dierenarts. Zit om de hoek, leuk voor de kinderen, effe checken en ook nog gratis, dus waarom niet. Behalve dan dat er elke keer wel een reden is om weer een pilletje of zoiets aan te schaffen.

Onlangs waren we er ook weer eens. De assistente zet de hond op de weegschaal. "Dat is 31,5 kg." Ze pakt de groeicurve erbij en vraagt hoe oud hij nu precies is. Zit allemaal in de computer, maar we praten liever gelukkig. "Oei, dan word-ie wel wat zwaar, hij zou maar 30 mogen zijn, zie je wel, hij groeit boven de curve uit. " Ik informeer waarom dat erg is en ze mompelt wat over de 'slungelmaanden' en 'goed in de gaten houden'.

Tja, hoe moet dat nu. Hoeveel krijgt hij te eten is de volgende vraag. Nu toch de computer bijschakelen, om te zien of het antwoord dat we geven wel in overeenstemming is met de werkelijkheid die de dierenarts hanteert. Deze blijkt geen werkelijkheid te hanteren, want er staat niks in. Wanneer we dan voor het laatst geweest zijn. Ik begin me al schuldig te voelen. Maar we zijn in de meerderheid en houden stug vol dat hij vorige maand nog is geweest en dat de dierenarts zelf heeft gezegd dat hij 600 gram moet eten. En ja, dat hebben we nagewogen en uitgemeten. En we kijken twijfelachtig als ze suggereert dat een beetje minder haar verstandig lijkt. Ten einde raad werpt de assistente een blik op de hond. "O, hij is wel wat aan de magere kant". Tja, dat wisten wij zo ook wel. Nee inderdaad, minder eten is geen optie. Een beetje meer is eerder aangewezen.

Meten is niet weten in dit geval. En wel vaker vrees ik. Normen, groeicurves, prestatieïndicatoren, benchmarks, targets, het is allemaal onzin, als je niet begint met te kijken naar je eigen werkelijkheid. Niet in de computer, maar één die je kunt voelen, horen, ruiken, betasten en zien. We hebben al die zintuigen niet voor niets meegekregen.